Religia wszystkich proroków – czego nauczali prorocy?

Dziś wielu ludzi wierzy, że trzy światowe religie monoteistyczne są rzeczywiście religiami boskimi. Wiele osób pyta jednak: Dlaczego Bóg stworzył różne religie? Dlaczego posłał Mojżesza, Jezusa i Mahometa, stwarzając judaizm, chrześcijaństwo i islam? Niech Allah pobłogosławi ich wszystkich i obdarzy pokojem. Czy nie byłoby lepiej dać ludziom jedną religię, aby na ziemi nie było konfliktów międzywyznaniowych, a ludzie żyli w pokoju i spokoju? Skoro Bóg jest jeden, dlaczego więc nie stworzył jednej religii, by wszyscy ludzie wspólnie i jednakowo oddawali Mu cześć? Na to niezwykle ważne pytanie — za zgodą Wszechwyższego — postaramy się odpowiedzieć w niniejszym artykule.

Wiara w Boga i obrzędy religijne — nie główne wezwanie wszystkich Proroków

Zastanów się: z jakim celem przychodzili wszyscy prorocy? W rzeczywistości wielu nie zna właściwej odpowiedzi na to fundamentalne pytanie. Wielu sądzi, że głównym celem wszystkich proroków było wezwanie ludzi do wiary w Jedynego Stwórcę — Boga. Podobnie wielu uważa, że prorocy mieli przede wszystkim uczyć ludzi świętych przykazań, takich jak „nie kradnij”, „nie zabijaj”, albo wprowadzać wiernych w różne obrzędy kultu: Żydzi mają zachowywać szabat, chrześcijanie przyjmować chrzest, a muzułmanie odprawiać modlitwę pięć razy dziennie. Być może Cię to zaskoczy, lecz nie po to przychodzili wszyscy prorocy!

Pomyśl sam: cywilizacje i ludy, do których przychodziło wielu różnych proroków — czy były ateistyczne i wierzyli w teorię ewolucji? Oczywiście, że nie! Wręcz przeciwnie — jak wyraźnie widać z ksiąg historycznych o różnych cywilizacjach — niemal wszystkie ludy wierzyły, że Stwórcą całego wszechświata jest tylko Jeden Bóg. Przypomnij sobie naród żydowski, do którego przyszedł prorok Jezus (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem) — czyż nie wierzył w Jedynego Stwórcę — Boga?

To samo można powiedzieć o arabskich bałwochwalcach, do których przyszedł prorok Mahomet (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem): wszyscy wierzyli, że całe to wszechświata stworzył wyłącznie Jeden Bóg. Spójrz, co mówi Koran o arabskich bałwochwalcach: „Jeśli ich zapytasz: «Kto stworzył niebiosa i ziemię i podporządkował słońce i księżyc?» — z pewnością odpowiedzą: «Allah». Jakże daleko odbiegają od prawdy!” (Święty Koran, sura „Pająk”: 61). Wynika więc, że wiara w Jedynego Stwórcę-Boga nie była głównym wezwaniem wszystkich proroków!

Z drugiej strony, gdyby główną misją wszystkich proroków było nauczenie ludzi różnych przykazań i obrzędów religijnych, dlaczego przykazania i formy kultu poszczególnych proroków różniły się od siebie? Aby zrozumieć, jaki był cel wszystkich proroków, można jako przykład rozważyć okres prorocki Mahometa (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem), który głosił przez łącznie 23 lata (13 w Mekce i 10 w Medynie). Gdyby dziś przeprowadzić ankietę wśród ludności — także muzułmańskiej — pytając: „Po co przyszedł islam?”, wielu błędnie wskazałoby na obowiązkową pięciokrotną modlitwę, post w miesiącu Ramadan, zakat (obowiązkowy dar od bogatych na rzecz ubogich), pielgrzymkę do Mekki, hidżab (muzułmański strój kobiecy), zakaz alkoholu, wieprzowiny i lichwy itd.

Czy wiedziałeś jednak, że w pierwszych 10 latach islamu muzułmanom nie nakazano odprawiania żadnych obrzędów religijnych? Obowiązkowej pięciokrotnej modlitwy, postu w Ramadanie, pielgrzymki do Mekki i innych — pierwsi muzułmanie nie znali. Czy wiedziałeś też, że zakaz alkoholu, wieprzowiny, lichwy oraz nakaz noszenia hidżabu przez kobiety stały się częścią islamu dopiero w ostatnich latach proroctwa Mahometa (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem)? Mówiąc prościej: wszystkie te cechy islamu, które dziś — w oczach wielu — wydają się nieodłączną częścią bycia muzułmaninem, stały się takimi dopiero w ostatnich latach proroctwa Mahometa (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem).

Pojawia się więc naturalne pytanie: do czego w tym czasie wzywał prorok Mahomet (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem)? Do czego wzywał, skoro ważniejsze było to niż pięciokrotna modlitwa czy zakaz alkoholu i wieprzowiny? Zastanów się: muzułmanie w tym okresie nie odprawiali pięciokrotnej codziennej modlitwy i pili alkohol — a islam im tego nie zakazywał! Bez wątpienia to, do czego wzywał prorok Mahomet (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem) w tamtym czasie, musiało być czymś niezwykle ważnym. Właśnie wtedy islam szybko rozprzestrzeniał się wśród miejscowej ludności Mekki. Przyjmując wezwanie Mahometa (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem) i wierząc w „to”, nowi muzułmanie padali ofiarą prześladowań i tortur ze strony mekkańskich bałwochwalców. W wyniku tych tortur i prześladowań wielu muzułmanów zostało zabitych lub okaleczonych. Surowość i okrucieństwo mekkańskich bałwochwalców ostatecznie zmusiło wielu muzułmanów do ucieczki do Etiopii i Medyny, pozostawiając cały swój majątek i bogactwo, ratując przy tym swoją wiarę i życie.

Do czego więc wzywał prorok Mahomet (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem) i dla czego pierwsi muzułmanie byli gotowi znieść wszelkie cierpienia i próby? Dlaczego z drugiej strony wezwanie do „tego” budziło tak wielką wrogość i nienawiść mekkańskich bałwochwalców?

Cel wszystkich proroków — Prawdziwe Jednobóstwo

Może się wydawać, że zaprzeczamy sami sobie: na początku mówiliśmy, że wiele ludy, do których przychodzili prorocy, wierzyło w Jedynego Stwórcę i że wezwanie do tego nie było głównym celem wszystkich proroków. Teraz zaś mówimy, że głównym celem wszystkich proroków było wezwanie do jednobóstwa. Czy to nie sprzeczność?! W rzeczywistości cała sprawa tkwi w zrozumieniu terminu „jednobóstwo”. Dlatego w tytule rozdziału podkreślamy właśnie „prawdziwe jednobóstwo”.

Wielu ludzi rozumie dziś słowa „jednobóstwo” lub „monoteizm” jako „wiara w to, że całego istnienia ma tylko jednego Stwórcę”. Upewniliśmy się jednak w poprzednim rozdziale, że wielu proroków przychodziło do ludy, które wierzyły w Jedynego Stwórcę. Czym więc jest prawdziwe jednobóstwo? Prawdziwe jednobóstwo to całkowita niezależność od wszystkiego, co doczesne, i pełne poświęcenie swego życia Jednemu Bogu — bez przypisywania Mu współtowarzyszy w czymkolwiek. Właśnie to stanowiło podstawę wezwania wszystkich proroków. Jak mówi Wszechwyższy Allah: „Nie posłaliśmy przed tobą żadnego posłańca, któremu nie zostało wskazane: «Nie ma bóstwa oprócz Mnie. Czcijcie więc tylko Mnie!»” (Święty Koran, sura „Prorocy”: 25). Innymi słowy: „Poddajcie się i poświęćcie całe swoje życie, wiarę i oddawanie czci Jednemu Wszechwyższemu Stwórcy-Bogu — nie oddawając ich nikomu ani niczemu innemu, ani nie powierzając ich fałszywym bóstwom, to jest „świętym współtowarzyszom”, bożkom, bałwanom, modzie, dolarom, władzy, próżności, przesądom, horoskopom itd.”

Zwróć uwagę na powyższy werset z Koranu. Zawiera on wyraźne wskazanie, że wszyscy prorocy mieli tę samą misję przez wszystkie epoki — od Adama, Noego (Nuh), Abrahama (Ibrahima) aż po Mojżesza (Musę), Jezusa (Isę) i Mahometa — niech Bóg im wszystkim błogosławi i obdarza pokojem. Wszyscy ci posłańcy przychodzili na ten świat od Tego samego Boga-Stwórcy z jednym przesłaniem dla całej ludzkości: „Czcijcie tylko jednego Boga i unikajcie oddawania czci komukolwiek lub czemukolwiek poza Nim”. Właśnie do tego wzywał prorok Mahomet (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem) ludzi, zanim w islamie pojawiły się obrzędy religijne i przykazania. I właśnie do tego wzywali wszyscy Boży posłańcy bez wyjątku — od pierwszego proroka Adama po ostatniego, Mahometa; niech Bóg im wszystkim błogosławi i obdarza pokojem. Czyż prawdziwe Jednobóstwo i poddanie się Bogu nie stanowią istoty religii wszystkich proroków: Mojżesza, Jezusa, Mahometa i innych (niech Bóg im wszystkim błogosławi)?

Dlaczego Bóg przepisywał każdemu prorokowi odrębne obrzędy kultu?

Wszechwyższy Pan posyłał swoich posłańców tylko w jednym celu — aby cała ludzkość uwolniła się od niewoli wszystkiego, co doczesne, i w pełni poddała się jednemu Bogu, nie stawiając nikogo i niczego na równi z Nim jako współtowarzysza. Jednocześnie Wszechwyższy Pan przepisywał swoim posłańcom określone, odróżniające je obrzędy kultu, dopuszczając coś jednemu posłańcowi i zakazując innemu. Tak więc każdy Boży posłaniec albo przychodził z nowym świętym pismem (zbioru praw), albo potwierdzał i trzymał się wcześniejszego pisma, wzywając do niego swój naród.[1] Do proroków, którzy przyszli z nowymi świętymi pismami, należą Musa (Mojżesz), któremu została objawiona Tora, Isa (Jezus) — Ewangelia, Dawud (Dawid) — Księgi Dawida, Mahomet — Koran i inni. Przy tym święte pismo lub zbiór praw każdego nowo posłanego posłańca zastępowało poprzednie pismo i nakazywało wiernym podążanie za nowym. Tak na przykład Księgi Dawida zastąpiły Torę, Ewangelia zastąpiła wszystkie święte pisma proroków sprzed Jezusa (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem), a Koran — ostatnie boskie objawienie — zastąpił Ewangelię. Mówiąc językiem prawniczym: Boże prawo nie ma mocy wstecznej. Każdy, kto dożyje nowego Bożego posłańca, który ukazał wyraźne znaki i cuda z woli Boga, powinien podążyć za tym prorokiem.

Pojawiają się jednak następujące pytania: dlaczego Bóg postępował w ten sposób? Czy nie można było wszystkim prorokom przepisać takich samych obrzędów religijnych i przykazań? Dlaczego nie można było dać wszystkim prorokom jednego uniwersalnego pisma na wszystkie wieki? Istnieją trzy główne powody, dla których Wszechwiedzący Pan przez całą historię ludzkości posyłał swoich posłańców ze zaktualizowanymi świętymi pismami.

Po pierwsze, Wszechwiedzący Pan, posyłając nowych posłańców, w ten sposób wystawia wiernych na próbę: czy zdołają — dla Wszechwyższego Boga — opuścić stary zbiór praw i podążyć za nowym prorokiem? Jeśli to uczynią, stracą szacunek w oczach wielu krewnych i przyjaciół, a nawet mogą narazić swoje życie. Wszechwyższy Pan mówi w tej sprawie w Koranie: „Każdemu z was ustanowiliśmy prawo i drogę. Gdyby Allah zechciał, uczyniłby was jedną wspólnotą, lecz On was rozdzielił, aby was wypróbować tym, co wam dał” (Święty Koran, sura „Stół”: 48). Tak więc wierni będą musieli udowodnić, czy podążają za wolą Boga, idąc za nowym prorokiem, czy za własnymi namiętnościami. Każdy kolejny Boży posłaniec potwierdza wcześniejsze proroctwa i ukazuje wyraźne znaki i cuda na dowód swojego proroctwa.

Przypomnij sobie proroka Isę (Jezusa), niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem, który przyszedł do naśladowców Mojżesza — Żydów. Z woli Pana Isa (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem) ukazał wyjątkowe cuda i znaki na dowód swojego proroctwa: wskrzeszał umarłych, przywracał wzrok od urodzenia niewidomym, tworzył z gliny żywe ptaki itd. Tak opisuje wezwanie Jezusa (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem) Koran: „Mesjasz (Jezus) powiedział: «O synowie Israela! Czcijcie Allaha, Pana mojego i Pana waszego». Zaprawdę, kto przypisuje Allahowi współtowarzyszy, temu zakazał Raju. Jego miejscem schronienia będzie Gehenna, a bezbożnikom nie będzie wspomożycieli»” (Święty Koran, sura „Stół”: 72). Czy jednak wszyscy Żydzi poszli za nim? Wcale nie! Ze względu na swoją pychę i ze strachu przed prześladowaniami ze strony władz Cesarstwa Rzymskiego wielu Żydów odmówiło podążenia za Jezusem (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem), a nawet usiłowało Go zabić! Odmawiając uznania proroctwa Jezusa, nazwali Go kłamcą i czarownikiem, a Jego cudowne narodzenie bez ojca — skutkiem pozamałżeńskiego związku Jego matki, czystej Marii! Niech Allah będzie z nią zadowolony, a Allah niech odpowie każdemu, kto celowo fałszuje Jego religię!

Po drugie, każdy naród lub cywilizacja, do których przychodzili nowi Boży posłańcy, istniał w określonych okresach historycznych i miał własne warunki geograficzne i klimatyczne. Należy wiedzieć, że nie było narodu, do którego Wszechwyższy Pan nie posłałby swojego proroka i który nie wzywałby swojego ludu do oddawania czci Jednemu Stwórcy, nie przypisując Mu nikogo i niczego jako współtowarzysza. Wszechwyższy Allah mówi: „Posłaliśmy do każdej wspólnoty posłańca: «Czcijcie Allaha i unikajcie taguta» [2]” (Święty Koran, sura „Pszczoły”: 36). Wszechwyższy Allah mówi również: „Nie ma narodu, do którego nie przyszedłby ostrzegający napomnienie” (Święty Koran, sura „Stwórca”: 24). Ponieważ wielu Bożych posłańców, ze względu na geograficzną izolację wielu cywilizacji, przychodziło wyłącznie do określonych narodów, Wszechwiedzący Pan wybierał dla danego ludu najbardziej odpowiednie prawa i obrzędy kultu. Tak więc Wszechwiedzący Pan mógł dopuszczać jednemu narodowi to, czego zakazał innemu. Na przykład Bóg pozwolił synom Adama zawierać małżeństwa ze swoimi siostrami, ponieważ w tamtym czasie na ziemi nie było innych kobiet, a ludzkość musiała się rozmnażać. Gdy ludzkość się rozmnożyła, Wszechwiedzący Bóg zakazał małżeństw między braćmi i siostrami.

Po trzecie, cała ludzkość nie może naraz, w jednej chwili, całkowicie się odmienić i stać idealnym społeczeństwem. Aby ludzkość przystosowała się do nowego ładu społecznego i prawnego, potrzebuje czasu i kolejności. Muszą upłynąć lata, a czasem nawet wieki. Nawet studiując historię powszechną, widzimy, że przez całe swoje istnienie różne cywilizacje stopniowo przechodziły od jednego ustroju społecznego do drugiego: niewolnictwo, feudalizm, kapitalizm itd. Żadne społeczeństwo nie przeskakiwało od razu z ustroju niewolniczego do kapitalistycznego, omijając feudalizm. Jeśli ludzkości potrzeba było ponad dwa tysiące lat, aby w pewnym stopniu ulepszyć i unowocześnić stworzony przez człowieka porządek społeczny, co można powiedzieć o boskim porządku prawnym? Bez wątpienia ludzkość potrzebuje jeszcze dłuższego czasu, aby stopniowo się adaptować i dojść do etapu, w którym zdoła zrozumieć, uświadomić sobie i wcielić w życie ostatni boski ustaw prawny. Z tego powodu, aby objawić swój ostatni (odpowiedni dla wszystkich narodów i wszystkich czasów) ustaw prawny wraz z prorokiem Mahometem (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem), Wszechwiedzący Pan długo przygotowywał całą ludzkość na ten moment. Prorok Mahomet ﷺ w jednym z hadisów tak opisał ten wielki boski zamysł i swoją więź z innymi prorokami: „Mój przykład i przykład wszystkich proroków, którzy byli przede mną, jest jak człowieka, który zbudował solidny i piękny budynek, nie dobudowawszy tylko jednej cegiełki. Potem ludzie, obchodząc ten budynek, zaczęli dziwić się jego pięknu i pytać: «Dlaczego ta ostatnia cegiełka nie została dołożona?». Ja jestem tą ostatnią cegiełką — i jestem ostatnim ze wszystkich proroków.” (Buchari)

Dlatego wszyscy powinniśmy uświadomić sobie ten ważny fakt: religia wszystkich Bożych proroków jest jedna — poddanie się jednemu, jedyne Bogu, bez przypisywania Mu współtowarzyszy w czymkolwiek. I fakt, że każdemu prorokowi Bóg przepisał różne obrzędy kultu, wcale nie oznacza, że różni prorocy wyznawali różne religie. W związku z tym prorok Mahomet (niech Bóg mu błogosławi i obdarza pokojem) pięknie opisał misję i istotę wszystkich proroctw, mówiąc: „Wszyscy Prorocy są braćmi. Religia u nich jest jedna — od jednego ojca i różnych matek.” (Muslim). Jeden ojciec — to znaczy: wszyscy wzywają do oddawania czci jednemu Bogu, bez przypisywania Mu współtowarzyszy. Różne matki — to znaczy: dla każdego z nich ustanowiono odrębne obrzędy kultu.[3]

Niech Wszechwyższy Allah prowadzi drogą prostą wszystkich tych, którzy szukają zadowolenia Wszechwyższego Pana. Amen.

[1] W autentycznym hadisie przekazanym przez imama Ahmada podano, że Wszechmogący Allah posłał łącznie 124 000 proroków i 315 posłańców. Różnica między prorokiem (nabij) a posłańcem (rasul) polega na tym, że każdy posłaniec przychodzi z nowym świętym Pismem – nowym zbiorem praw ustanowionych przez Wszechmogącego Allaha. Prorok natomiast przychodzi, potwierdzając święte Pismo poprzedniego posłańca i wzywając swój lud do przestrzegania jego nauk. W ten sposób każdy posłaniec jest prorokiem, lecz nie każdy prorok jest posłańcem.

[2] Taghut – wszystko to, za pośrednictwem czego lub kogo człowiek narusza prawa ustanowione przez Wszechmogącego Allaha.

[3] Należy również zaznaczyć, że wiele aktów kultu i przykazań wszystkich proroków miało charakter uniwersalny, tzn. zostało nakazanych przez Allaha niemal wszystkim prorokom. Na przykład wszystkim prorokom nakazano modlitwę, post, udzielanie jałmużny oraz inne rodzaje kultu. Wielu prorokom nakazano również przestrzeganie tych samych przykazań, takich jak: „nie zabijaj” i „nie kradnij”, a także zakazano spożywania wieprzowiny. W Biblii, w Księdze Kapłańskiej, rozdział 11, wersety 7–8, czytamy: „Świnia, ponieważ ma rozdwojone kopyto, ale nie przeżuwa — jest dla was nieczysta. Nie będziecie jeść ich mięsa ani dotykać ich padliny”.